Ο χρόνος που άφησες να περάσει…

keep-calm-and-don-t-let-time-pass

Αν με ρωτούσαν ποια είναι η μεγαλύτερη παγίδα στη ζωή, νομίζω πως τώρα πια θα ήξερα να τους απαντήσω. Και μάλιστα σχεδόν μονολεκτικά.

Ο χρόνος. 

Νομίζεις πως μπορείς να τον ρεγουλάρεις. Να τον ελέγξεις. Να τον κάνεις να πάει με τα νερά σου. Να σε ακολουθήσει. Αλλά θα σου πω κάτι. Νομίζεις.

Ο χρόνος είναι δυνατός αντίπαλος. Αν του φερθείς όμορφα, το πιο πιθανό είναι να κάνει το ίδιο. Αν πάλι παίξεις παιχνίδια μαζί του, το πιο πιθανό είναι να σε κατατροπώσει, χωρίς καν να προλάβεις να το καταλάβεις.

Ο χρόνος, βλέπεις, ενίοτε είναι ύπουλος αντίπαλος. Μην περιμένεις να σε ρίξει στο πάτωμα μια και καλή, μια και έξω. Όχιιιιι. Θα το κάνει σιγά σιγά. Μεθοδικά. Έξυπνα. Βήμα βήμα. Λίγο λίγο κάθε φορά. Αλλά όπως και να το κάνει, θα το κάνει. Και όταν θα το πάρεις χαμπάρι, θα είναι αργά.

Γι’αυτό μην μπεις στο τρυπάκι να τον κοροϊδέψεις, μην κάνεις το λάθος να μπλοφάρεις, μην τολμήσεις καν να ρισκάρεις να τον αφήσεις να κυλήσει, χωρίς να κάνεις τίποτα.

 

 

Γιατί «κάνε ένα βήμα»!

αρχείο λήψης

Γιατί όχι;

Σε μια εποχή που κάνουν τα πάντα για να μην κάνουμε το παραμικρό βήμα μπροστά, σε μια περίοδο που όλα μοιάζουν -μην σου πω ότι είναι- μαύρα, εμείς πρέπει να αντισταθούμε. Να γυρίσουμε το παιχνίδι υπέρ μας. Ή έστω να το προσπαθήσουμε.

Με τις πράξεις μας, με τις σκέψεις μας, με τις ενέργειες μας, με εκείνα τα μικρά αλλά σταθερά βήματα που θα μας πάνε ένα «τσουπ» πιο μπροστά.

Το πιστεύω.

Το προσπαθώ.

Το τολμάω.

Τι λες; Θα παίξεις μαζί μου;